DLACZEGO TAK MNIE PRZERAŻA AL FALLUDŻA

Akcja sił koalicyjnych w Iraku nie jest interwencją humanitarną. Co humanitarnego jest w burzeniu cudzych miast i zabijaniu cywili?

Nie przestaję oglądać wiadomości z Iraku. Widzę, jak żołnierze wchodzą do miasta, mijają zburzone domy, zabitych na ulicy, płaczące dzieci, zagubione kobiety... Jedna ze scen sparaliżowała, mnie. W ruchach i na twarzy znów pojawił się ten strach, który nie opuszczał mnie przez lata. Był ramadan, święty miesiąc dla muzułmanów, czas postu. W trakcie ramadanu, kiedy zajdzie słońce, każdego dnia przychodzi czas na iftar, jeden z dwóch posiłków jedzonych w czasie doby. Wszystko się wycisza, ludzie rozkoszują się jedzeniem w gronie rodziny i przyjaciół. W CNN tego wieczora pokazano zdjęcia zrobione w al Falludży, właśnie w czasie, gdy rozpoczynano iftar. Oczywiście nie było mowy o świętym czasie. Hodża wzywał wiernych na modlitwę, ale ze wszystkich stron słychać było strzały. Wiele takich dni przeżyłam w swoim życiu.

Ten sam strach...
Kiedy miałam 17 lat, w moim mieście zaczęła się wojna. Z początku byliśmy tak zagubieni, że nie pamiętamy strachu z tamtych dni. A później strach się pojawił i zagnieździł głęboko w nas. Nawet dzisiaj, w dziesięć lat po zakończeniu wojny, wystarczy moment, żeby ów strach wypłynął na powierzchnię. Zdjęcie pokazujące iftar w al Falludży wystarczyło, by ciarki przeszły mi po plecach.

Niedawno znalazłam w Internecie ponury w swej wymowie chronologiczny spis oblężonych miast w historii świata. Moje miasto też tam było. I al Falludża. Poczułam się, jakbym zobaczyła swoje nazwisko w rejestrze skazanych. Nigdy nie byłam w al Falludży i nie wiem, czy kiedykolwiek będę, ale patrząc na zdjęcia na wpół zburzonego miasta, czuję, jakby to było przedmieście Sarajewa. Zobaczyłam zburzony szpital i przypomniałam sobie całą grozę przeżytą w sarajewskim szpitalu, kiedy ci z serbskich pozycji trzymali nas pod obstrzałem przez 24 godziny na dobę. Ja też leżałam wśród rannych i czy to z głodu, czy z powodu ran nie miałam siły wstać i szukać sobie schronienia. Błagałam tylko Boga, żeby pocisk nie trafił w salę, w której razem ze mną leżało jeszcze 28 osób. Nie trafili nas, ale inni mieli mniej szczęścia. I wiem, że nie może być wystarczająco dobrego uzasadnienia, gdy celuje się prosto w szpital. Nie ma wystarczająco mocnego umotywowania, gdy ktoś mierzy w domy, w których ludzie stoją na straży swoich wspomnień. Bo wspomnienia to życie. Ja sama bałam się o każdą fotografię, pamiętnik, kasetę z ulubionym zespołem, książkę...

Dlatego widzę i mogę poczuć to, co czuła typowa rodzina w al Falludży, która spodziewa się śmierci, a ma nadzieję na życie. My w Sarajewie przez całe cztery lata udawaliśmy życie, a w kącie mieszkania czekała mała torba z niezbędną odzieżą i drobiazgami, które stanowią życie. Mak, bo jeśli przyszłoby nam uciekać, duża byłaby niepraktyczna, i to w tej małej musieliśmy zmieścić całe swoje życie, gdybyśmy opuszczali dom. Moja rodzina, na szczęście, nie była do tego zmuszona. Ale setki tysięcy innych w Bośni - tak, a teraz spotyka to rodziny w toku.

I nie wystarcza mi tłumaczenie podawane w amerykańskich mediach, że nie ma już cywili w al Falludży. Po pierwsze, trudno mi w to uwierzyć, bo wiem, jak trudno porzucić dom. I wiem, że zawsze znajdzie się ktoś taki, komu na to zabraknie sił. Po drugie, wiem, co to jest propaganda. Zbrodnicze umysły tych, którzy oblegali Sarajewo i zabijali Bośnię i Hercegowinę latami, wspięły się na szczyt propagandowych umiejętności w czasie wojny w moim kraju. Również w naszych, szpitalach, jeśli słuchaliście wiadomości podawanych przez tych, którzy nas oblegali, nie było Judzi, tylko żołnierze. Również w naszych miastach żyli sami najemnicy opłacani przez obcych i lokalni ekstremiści, którzy przecież już przez sam ten fakt zasłużyli na śmierć. A wokół mnie wszędzie są cmentarze. Na grobach widnieją nazwiska ludzi z mojego kraju w różnym wieku. Na cmentarzu, który był kiedyś sarajewskim stadionem, ciągnie się długi szereg malutkich grobów, na których rok urodzenia i śmierci są identyczne.

...choć to inna wojna
Kilka dni temu znów oglądałam wiadomości z al Falludży. I znów ciarki przeszły mi po plecach, a to, co zobaczyłam, wciąż siedzi mi w głowie i miesza się z wcześniejszymi scenami. Z moją własną przeszłością. Ta scena nawet mi się przyśniła, ale jakby to mnie się przydarzyło. Znowu. Bo już ją widziałam. Mężczyzna w mundurze, uzbrojony po zęby stoi w środku miasta niemal zrównanego z ziemią i obwieszcza, że jego oddziały miasto właśnie wyzwoliły. To samo zdanie zbrodniarz generał Ratko Mladić wypowiedział 11 lipca 1995 roku, kiedy siły bośniackich Serbów, butne i pewne swego, wkroczyły do Srebrenicy. W ciągu następnych siedmiu dni zabili około 10 tys. osób, dopuszczając się pierwszej zbrodni ludobójstwa po II wojnie światowej na terenie Europy. Do wczoraj twierdzili, że to byli tylko żołnierze. Nikt nie świętuje wyzwolenia al Falludży - podobnie jak Srebrenicy. Okupacja to nie jest wolność.
Wiem, ktoś pewnie powie, że interwencja w Iraku to dokładnie to samo co interwencja sił NATO w Serbii, za którą byłam całym sercem. Ale to nie jest to samo. NATO wystąpiło przeciw sile, która od kilku lat atakowała narody trzech innych krajów, przeciw sile, która na terytorium innego kraju dopuściła się ludobójstwa, a na terytorium dwóch uznanych na forum międzynarodowym krajów i jednej prowincji przeprowadziła czystki etniczne. To była humanitarna interwencja, która skończyła się bardzo szybko i przerwała okupację. To była interwencja, o którą długo błagaliśmy świat, aż wreszcie się zmiłował i przystąpił do działania. Dla Bośni nastąpiło to za późno, dla Kosowa niemal w ostatniej chwili. Akcja sił koalicyjnych w Iraku nie jest interwencją humanitarną. Co humanitarnego jest w burzeniu cudzych miast i zabijaniu cywili?

Przeszłam piekło. Przeżyłam ludobójstwo. Mieszkałam w mieście, które w nowożytnej historii było najdłużej oblegane. Jestem pewna, że oblężenie, okupacja kawałka obcej ziemi, nikogo nie uczyni szczęśliwym. I nikt mnie dzisiaj nie może przekonać, że Irakijczycy są szczęśliwi, odkąd siły koalicyjne "wyzwoliły" ich kraj spod władzy tyrana Saddama Husaj-na. Być może al Falludża i Sarajewo czy też Irak oraz Bośnia i Hercegowina to są inne historie, których nie należy porównywać. Nie jest moją intencją porównywać siły koalicyjne i siły bośniackich Serbów, które dopuściły się ludobójstwa w moim kraju. Choć jestem przeciw interwencji w Iraku. Pragnę jednak porównać los jakiejś dziewczyny stamtąd, która 18. urodziny uczci w piwnicy, a jej przyjaciele będą za śmiechem kryć swój potworny strach, z moim losem. Ona i ja jesteśmy takie same. Ona i ja mamy prawo żyć. Ja przeżyłam, ale nigdy już nie będę beztroska jak ci, którzy nie przeszli przez tak ekstremalne doświadczenie. Kiedy odmierzam szczęście w życiu, punktem wyjścia jest dla mnie wojna. I wciąż mam nadzieję, że nic gorszego od życia w oblężonym mieście nie może mnie spotkać. Czas po wojnie to też nie jest normalne życie. I pewnie już nigdy nie będę miała normalnego życia, bo ten strach, o którym pisałam na początku, siedzi we mnie głęboko i czyha, by wydostać się na powierzchnię. A przecież mam prawo normalnie żyć. Jak każdy obywatel al Falludży. Jak każdy mieszkaniec świata.

Nidzara Ahmetasević jest dziennikarką i ukazującego się w Sarajewie tygodnika "Slobodna Bosna"
Przetłumaczyła Dorota Jovanka Ćirlić
Za "Gazeta Wyborcza" 25 listopada 2004 r.

PONAD 6000 OSÓB MOGŁO ZGINĄĆ W FALLUDŻY

Rzecznik Irackiego Czerwonego Półksiężyca (Iraqi Red Crescent), Muhammad al-Nuri, powiedział reporterom sieci informacyjnej ONZ "Irin", że jego organizacja ma podstawy, by twierdzić, że w Faludży mogło zginąć nawet 6,000 osób podczas ostatniej zmasowanej ofensywy wojsk USA na to miasto.

Dodajmy, że jednym z argumentów ataku na Irak było rzekomo wyzwolenie Irakijczyków od reżimu Saddama Husajna, któremu administracja US przypisywała użycie gazu bojowego w 1988 roku i zabicie około 5 000 Kurdów koło miejscowości Halabdża w północnym Iraku - podczas gdy wówczas, w 1988 roku, traktowała Husajna jako sojusznika w wojnie z Iranem, i wspomagała finansowo i militarnie.

Gdy niezależni publicyści, m.in Robert Fisk domagali się zbadania zagazowania Kurdów w Halabdży, rząd USA twierdził, że odpowiedzialny jest nie Husajn, lecz reżim irański i skutecznie blokował rezolucję ONZ nakazującą zbadanie i ukaranie winnych w sprawie masakry w Halabdży. Administracji USA nie obchodził wówczas los Kurdów, zagazowanie bronią dostarczaną masowo przez amerykańskie koncerny obydwu stronom konfliktu.

Nadal nie ma pewności, czy gaz w Halabdży nie został użyty przez stronę irańską. Trwała wojna z Iranem, w której USA były sojusznikiem Husajna, Amerykanie pomagali HUsajnowi za pomoca urządzeń satelitarnych namierzenie pozycji irańskich podczas zrzucania chem. gazów bojowych (Stephen PELLETIERE, b. analityk CIA, New York Times).

Coraz liczniejsze przekazy od dziennikarzy, lekarzy i mieszkańców Faludży zdają się wskazywać, że podczas ostatniej ofensywy wojska USA zastosowały przeciw cywilom gazy trujące oraz innego typu broń niekonwencjonalną.

Lekarze z Faludży wskazują, że rodzaj obrażeń wskazuje na użycie przez Amerykanów substancji zbliżonych w działaniu do napalmu. Użycie białego fosforu zostało oficjalnie potwierdzone.

Por: http://www.telegraph.co.uk/news/
Narmi www.irak.pl 27-11-2004

RELACJA KORESPONDENTA AFP W FALLUDŻY.
Fares Dlimi postanowił pozostać w mieście.

Poniedziałek, 8 listopada 2004
"Około dziewiętnastej potop ognia spada na dzielnicę Mualimin w północnej części miasta. Jestem koło meczetu Baddawi. Od północnej granicy miasta czołgi i artyleria strzelają do wszystkich domów naprzeciwko. Uciekam "skacząc" z jednego domu do drugiego. Nieprzerwany huk eksplozji. Obrońcy proszą cywilów o wycofanie się na tyły, pomagają ludziom w ucieczce. Spędzam noc w opuszczonym domu."

Wtorek 9 listopada 2004
"Staram się dotrzeć do mego mieszkania w dzielnicy Nazal (południe miasta), ale rezygnuję, nie sposób przebiec ulicą, helikoptery strzelają rakietami do wszystkiego, co się rusza. W dzielnicy Mualimin nie ma już ani jednego całego domu, wszystkie ulice podziurawione lejami po bombach. Czołgi amerykańskie próbują posuwać się głównymi ulicami z północy na południe, ale z ruin wyłaniają się oddziały obrońców, zacięta walka. Rozmawiam krótko z dowódcą lokalnego oddziału: "Wpuszczamy czołgi żeby przestali bombardować, żeby ich spotkać twarzą w twarz".

"Rano widziałem dwa płonące czołgi na ulicy prowadzącej na południe, inne wozy pancerne wycofały się, ale po południu amerykańska kolumna pancerna znowu naciera".

"Eksplozje są tak potężne, że dosłownie odrywają mnie od ziemi. Biegłem zadymioną ulicą. Pamiętam spadające na mnie kawałki cegieł i metalu. Straciłem przytomność. Kiedy otworzyłem oczy byłem na podłodze jakiegoś domu. Ktoś mnie musiał zabrać z ulicy i schronić tutaj."

"Jest już ciemno, ale jasno od pożarów. Ciągle ten huk. Bardzo się boję. Mimo wszystko próbuję iść na południe. Muszę pokonać Ulicę Czterdziestą, która przecina dzielnicę ze wschodu na zachód. Jest pod ogniem amerykańskich snajperów. Biegnę jak wariat. Przeskakuję ciała zabitych. Słyszę wycie rannych, ich wołania o pomoc, ale nikt już nie może im pomóc."

"Po drugiej stronie szukam schronienia, mam wielkie szczęście, znajduję w jednej ruinie stary pojemnik z wodą. Ta woda jest jak wyzwolenie, jak obietnica życia, nie wiem jak to opisać."

Środa 10 listopada 2004
"Gwałtowna walka na rogu Czterdziestej i ulicy biegnącej od północnej granicy miasta. Trudno wytrzymać huk. Znowu widzę płonące czołgi, obrońców rzucających się do beznadziejnej walki. Jeden oddział zajmuje dwa całe czołgi, z których uciekły amerykańskie załogi. Zaczynają nimi manewrować, ale nadlatują samoloty i niszczą czołgi".

"Uciekam na południe. Ciągle żadnego całego domu. Przeskakuję obok płonącego budynku, w którym mieszkał korespondent Al Dżaziry Abu Bakr Dulaimi. Sąsiedzi mówią, że został ciężko ranny kiedy spadły bomby. Idę dalej na południe. Docieram do lazaretu zbombardowanego kilka godzin wcześniej".

"Wszędzie smród śmierci. Widzę przed sobą psy i koty rozszarpujące zwłoki leżące na ulicy."

Fares Dlimi nie może dalej mówić. Tego samego wieczora dociera do dzielnicy Andaluz, gdzie schronili się cywile, którzy uciekli z północnej części miasta.

Czwartek, 11 listopada 2004
"Doszedłem do Nazal (dzielnica centralno-południowa). Myślałem, że moim samochodem pojadę do Azraghiah na północnym wschodzie, nad brzeg Eufratu, ale samochodu nie ma. Sąsiad chciał nim uciekać, ale trafiła go rakieta ze śmigłowca."

"Spotykam obrońców przybyłych z północnej części miasta. Mówią, że w Dżolan (dzielnica północno-zachodnia) ich bracia walczą do śmierci. Inni powstańcy stacjonujący bardziej na południu czekają na swoją kolej."

"Idę teraz w stronę zachodnią, w kierunku rzeki. Ludzie mówią, że da się przepłynąć Eufrat łódką, ale trzeba uważać na amerykańskich snajperów strzelających z przeciwległego brzegu."
"Postanowiłem przepłynąć rzekę wpław. Ale kiedy byłem już w krzakach nad brzegiem nadleciały strzelające śmigłowce bojowe, musiałem zawrócić. Znowu w Andaluz. Całą noc słyszałem płacz i zawodzenie kobiet. Uczucie jakby to był dzień sądu ostatecznego. Spędziłem noc w domu wypełnionym wieloma rodzinami."

Piątek, 12 listopada 2004
"Wojska amerykańskie kontrolują główne arterie. Megafony ogłaszają, że kto chce się poddać powinien udać się do meczetu Fardus, przy jednej z południowych ulic. Ludzie, z którymi spędziłem noc decydują się tam iść. Ja zostaję, boję się, że to pułapka."

"Przechodzę z domu do domu, w jednym z nich, na podłodze znajduję zwłoki czterech mężczyzn. Każdy zabity kulą w głowę."

"Uciekam. Biegnąc słyszę nagle krzyki z niedalekiego budynku. Wchodzę i widzę kobietę z 12-letnią dziewczynką i dziesięcioletnim chłopcem rannym w nogę, obok leżą zwłoki trzech mężczyzn. Kobieta mówi, że weszli tu Amerykanie i zabili ich na oczach dzieci."

"Kobieta była nieprzytomna z przerażenia, trzęsła się. Powiedziałem jej, żeby wzięła białą koszulę swego zabitego męża, że odprowadzę ją do meczetu. Wziąłem rannego chłopca na ręce i poszliśmy tam. Wewnątrz był tłum i irackie wojsko."

Pod kulami, na pikapach, iracka armia woziła ludzi do meczetu Furqhan, w północnej części miasta. Tam udzielano rannym pierwszej pomocy i oddzielano mężczyzn od rodzin.

"Zaraz po przyjeździe mnie i matkę z dwojgiem dzieci skierowano na stację kolejową na północnej granicy miasta. Na miejscu było około 1500 osób."

"Zamaskowany mężczyzna pokazywał palcem powstańców, natychmiast zatrzymano dwudziestu pięciu młodych. Potem żołnierze opryskiwali mężczyzn sprayem wykrywającym obecność prochu, żeby udowodnić, że walczyli."

"Zacząłem rozmawiać z irackim lekarzem, powiedziałem mu, że jestem dziennikarzem AFP, pokazałem mu legitymację. Obejrzał ją dokładnie i obiecał pomóc."

Sobota, 13 listopada
"Rano lekarz wyprowadził mnie i kobietę z dziećmi ze stacji, pokazał jak dotrzeć do Saklawiji, o dziesięć kilometrów na zachód od Faludży. Szliśmy trzy kilometry zanim przekonałem żołnierzy żeby zabrali nas ciężarówką. Na miejscu był lazaret, tam zostawiłem kobietę i jej dzieci. Skierowałem się na północny zachód, do Zaharid."

"W drodze spotkałem znajomego. Nocą na czworaka przeszliśmy zaporę na Eufracie i dotarliśmy do wiejskich zabudowań, przyjął nas miejscowy rolnik."

"Byłem wyczerpany. Kręciło mi się w głowie, miałem spuchnięty brzuch. Całą niedzielę jadłem i spałem."

W poniedziałek 15 listopada Fares Dlimi dotarł do Bagdadu.

AFP 17.11.2004

W sobotę 19 listopada 2004 wojska amerykańskie ciągle bombardowały południową część Faludży.

(j.s.a) za Indymedia 17 listopada 2004 r.

STO TYSIĘCY CYWILNYCH OFIAR INWAZJI NA IRAK

Wyliczenia podane przez brytyjskie czasopismo medyczne "The Lancet" są porażające. Od czasu amerykańskiej inwazji na Irak, a więc od marca ub. roku, zginęło już - według międzynarodowego zespołu ekspertów - około 100 tys. cywilnych mieszkańców tego kraju.

Ryzyko śmierci jest 2,5-krotnie wyższe po obaleniu dyktatury Saddama Husajna niż wtedy, gdy sprawował on władzę. Po upadku jego reżimu blisko 60-krotnie zwiększyło się prawdopodobieństwo nagłej śmierci będącej skutkiem przemocy. Inaczej mówiąc - śmierci od kul i bomb.

Raport opublikowany przez prestiżowe czasopismo "The Lancet" ma pięciu autorów (oraz nieznaną liczbę anonimowych recenzentów) i mógł powstać dzięki współpracy badaczy z amerykańskiej uczelni medycznej Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health w Baltimore oraz naukowców z Uniwersytetu Bagdadzkiego. Badania zostały przeprowadzone na 33 reprezentatywnych grupach mieszkańców Iraku, z których każda składała się z 30 gospodarstw domowych, typowych dla całego społeczeństwa. Zadaniem ankieterów było uzyskanie odpowiedzi na pytanie o przyczyny śmierci w badanych rodzinach w dwóch okresach: przed i po amerykańskiej inwazji.

W okresie przed interwencją dominowały liczebnie "klasyczne" przyczyny zgonów, m.in. choroby układu krążenia oraz inne, głównie chroniczne, dolegliwości zdrowotne. Później, w sensie statystycznym, przypadki te stały się marginalne w stosunku do liczby zgonów spowodowanych działaniami wojennymi. Gwałtowne zwiększenie się liczby przypadków śmierci po marcu 2003 r. nie rozkłada się jednak równomiernie na całe terytorium Iraku. Aż 2/3 "zgonów spowodowanych przemocą", jak to określa raport, przypada na rejon Faludży, a większość z nich - twierdzi współautor opracowania, badacz z USA Les Roberts - była skutkiem amerykańskich nalotów na to buntownicze miasto. Ofiarami ataków z powietrza były zaś głównie kobiety i dzieci.

Czasopismo "The Lancet" opatrzyło raport komentarzem swego redaktora naczelnego, dr. Richarda Hortona. Nie podważając wniosków autorów opracowania, zwrócił on jednak uwagę, że badania zostały przeprowadzone w "bardzo specyficznych warunkach" panujących obecnie w Iraku i nie mogło to nie mieć wpływu na ich przebieg. Ponadto zbyt mała była liczba grup mieszkańców poddanych badaniom. Niemniej opublikowane wyniki badań prowadzą dr. Hortona do wniosku, że jeżeli ma zostać przywrócona wiara Irakijczyków w "głównie amerykańsko-brytyjską okupację", to konieczne są szybkie działania natury zarówno wojskowej, jak i politycznej. Planując tę wojnę - pisze w swym komentarzu dr Horton - siły koalicyjne, zwłaszcza Amerykanie i Brytyjczycy, musiały brać pod uwagę jej skutki dla ludności cywilnej. Jeżeli więc przeprowadzono taką analizę, to była ona błędna. "Demokratyczny imperializm spowodował - konkluduje dr Horton - że śmiertelność wśród mieszkańców Iraku zwiększyła się, zamiast się zmniejszyć".

Założone w 1823 r. brytyjskie czasopismo medyczne "The Lancet" ma duży międzynarodowy prestiż. Jest on skutkiem m.in dużej staranności w doborze publikowanych tekstów - druk każdego artykułu jest poprzedzany jego krytyczną analizą, przeprowadzaną przez kilku ekspertów z danej dziedziny. Tak było również w przypadku raportu o śmiertelności w Iraku, który redakcja otrzymała na początku października.

Za Indymedia.pl

NIEUDANY "TRANSFER WŁADZY" ROSNĄCE KOSZTY WOJNY W IRAKU

Poniższy raport opracował zespół politologów z Foreign Policy in Focus, sponsorowany przez dwie amerykańskie instytucje: Institute for Policy Studies i Interhemispheric Resource Center.

Jest on jedną z najbardziej wyczerpujących oceną rosnących kosztów wojny w Iraku dla Stanów Zjednoczonych, Iraku i świata. Wśród głównych wniosków są kompletne wyliczenia dotyczące eskalacji kosztów poniesionych w ciągu ostatnich trzech miesięcy od przekazania władzy Irakijczykom, okresu, który miał przynieść, według administracji Busha, spadek strat ludzkich i ekonomicznych kosztów okupacji.

USA
Coraz więcej zabitych
Ofiary wśród żołnierzy USA: Od wybuchu wojny 20 marca 2003 r. do 22 września 2004 r. zginęło 1175 żołnierzy koalicji, w tym 1040 żołnierzy amerykańskich. Z tej liczby aż 925 żołnierzy poległo po tym, jak 1 maja 2003 r. prezydent George W. Bush ogłosił zakończenie operacji bojowych. Od początku wojny rannych zostało ponad 7413 amerykańskich żołnierzy, w tym, 6953 (czyli 94 proc.) po 1 maja 2003 roku.
Od czasu tak zwanego przekazania władzy Irakijczykom, które dokonało się 29 czerwca br., liczba ofiar (zabitych i rannych) wśród amerykańskich żołnierzy utrzymuje się na średnim poziomie 747 osób miesięcznie.

Tymczasem w trakcie samej inwazji (20 marca - 1 maja 2003 r.) średnia miesięczna liczba ofiar wynosiła 482, a w czasie okupacji (2 maja 2003-28 czerwca 2004) - 415.

Ofiary wśród nieirackich pracowników cywilnych: Od 1 maja 2003 do 22 września 2004 r. zginęło ok. 154 pracowników cywilnych, misjonarzy, w tym 52 Amerykanów.

Ofiary wśród dziennikarzy: Do 22 września 2004 r. w Iraku zginęło 44 pracowników mediów z całego świata, z czego 33 od czasu, gdy Bush ogłosił zakończenie operacji bojowych. Ośmiu z nich pracowało dla agencji amerykańskich.

Al-Kaida rośnie w siłę
Werbunek do siatek terrorystycznych i ich działalność: Według londyńskiego Międzynarodowego Instytutu Studiów Strategicznych Al-Kaida ma obecnie 18 tys. członków, z czego tysiąc działa w Iraku. Według raportu Departamentu Stanu zatytułowanego "Struktura i działania światowego terroryzmu" w wyniku ataków terrorystycznych w 2003 r. zginęło 625 ludzi, a 3646 zostało rannych.

Mała wiarygodność USA: Badania opinii publicznej dowodzą, że wojna zaszkodziła reputacji i wiarygodności rządu USA na świecie. Sondaże w ośmiu krajach europejskich i arabskich wskazują, że zdaniem bardzo wielu respondentów wojna pogorszyła, a nie poprawiła sytuację w dziedzinie zwalczania terroryzmu. W samych Stanach Zjednoczonych 52 proc. Amerykanów badanych przez Annenberg Election Survey sprzeciwia się polityce Busha wobec Iraku.

Błędy militarne: Szereg byłych amerykańskich wojskowych krytykuje wojnę. Jednym z nich jest generał piechoty morskiej w stanie spoczynku Anthony Zinni, który twierdzi, że fabrykując powody do wojny, porzucając tradycyjnych sojuszników, wspierając i obdarzając zbytnim zaufaniem iracką emigrację, a wreszcie nie przygotowując stosownego planu działań w powojennym Iraku, administracja Busha podkopała bezpieczeństwo Stanów Zjednoczonych.

Niskie morale armii: Badania przeprowadzone w wojskach lądowych w marcu 2004 r. wykazują, że 52 proc. żołnierzy przyznaje się do niskiego morale, a trzy czwarte skarży się, iż oficerowie dowodzą nimi nieudolnie.

Słabe wyposażenie: Nieustannym problemem są braki w sprzęcie. Aż do czerwca 2004 r. armia nie wyposażyła wszystkich żołnierzy w kamizelki kuloodporne, zmuszając wiele rodzin do nabycia ich z własnej kieszeni.

Osłabione zaplecze: Żołnierze z Gwardii Narodowej stanowią niemal jedną trzecią amerykańskich wojsk w Iraku. Powoduje to ogromne obciążenie społeczności lokalnych w USA, ponieważ wielu z nich to funkcjonariusze służb szybkiego reagowania, takich jak policja, straż pożarna i pogotowie. Dla przykładu: do Iraku wysłało swoich ludzi aż 44 proc. jednostek policyjnych z całego kraju. Ze względu na nieobecność tak wielu żołnierzy z Gwardii Narodowej, niektóre stany zaczęły się obawiać, czy potrafiłyby poradzić sobie z klęskami żywiołowymi.

Prywatyzacja wojny. Około 20 tys. pracowników cywilnych wykonuje w Iraku prace, którymi zazwyczaj zajmują się wojskowi. Często brak im odpowiedniego przeszkolenia i nie można zagwarantować, że będą przestrzegali tych samych zasad i wytycznych, co personel wojskowy.

Miliardy na wojnę
Dotychczasowe wydatki: Kongres zatwierdził 151,1 mld dol. na operację w Iraku. Przewiduje się przyznanie dodatkowych 60 mld dol. po listopadowych wyborach. Długofalowy wpływ na gospodarkę: Ekonomista Doug Henwood szacuje, że rachunek za wojnę ostatecznie wyniesie, co najmniej 3415 dol. na jedno gospodarstwo domowe. Inny ekonomista James Galbraith z Uniwersytetu stanu Teksas przewiduje, że choć wydatki zbrojeniowe mogą początkowo pobudzić gospodarkę, na dłuższą metę wojna może zapoczątkować dekadę poważnych problemów gospodarczych, takich jak zwiększenie się deficytu w handlu zagranicznym i wzrost inflacji.

Wzrost cen ropy:
Według badań CBS przeprowadzonych w połowie maja br. 85 proc. Amerykanów stwierdza, że wyraźnie odczuło wzrost cen ropy spowodowany niepewną sytuacją w Iraku. Jeśli cena za baryłkę utrzyma się przez rok w okolicach 40 dolarów (obecnie wynosi ponad 50 dolarów - przyp. FORUM), produkt krajowy brutto w Stanach Zjednoczonych spadnie o ponad 50 mld. dol.

Ekonomiczne skutki wojny dla rodzin wojskowych: Od początku wojen w Afganistanie i Iraku do armii powołano 364 tys. rezerwistów i żołnierzy Gwardii Narodowej, przy czym okres służby trwa często 20 miesięcy. Badania wykazują, że od 30 do 40 proc. rezerwistów i członków Gwardii Narodowej zarabia w wojsku mniej niż w cywilu. Wojskowy Fundusz Pomocy odnotowuje, że między rokiem 2002 a 2003 liczba wniosków od rodzin wojskowych o bony żywnościowe i subsydiowane posiłki wzrosła o kilkaset procent.

Armia kalek
Cięcia socjalne: Polityka administracji Busha, łącząca gigantyczne wydatki na wojnę z obniżaniem podatków dla ludzi zamożnych, sprawia, że zaczyna brakować pieniędzy na wydatki socjalne. Sumę 151,1 mld dol., które w bieżącym roku przeznaczono na wojnę, można byłoby wydać na 23 miliony bonów mieszkaniowych; opiekę zdrowotną dla ponad 27 milionów nieubezpieczonych Amerykanów; płace dla niemal trzech milionów nauczycieli w szkołach podstawowych; 678 200 nowych wozów strażackich; program wyrównywania szans pod nazwą Lepszy Start dla ponad 20 milionów dzieci; lub opiekę zdrowotną dla 82 milionów dzieci. Notatka Białego Domu dla różnych agencji krajowych, która przeciekła do prasy, przedstawia w zarysie główne cięcia, jakie zostaną dokonane po wyborach: w wydatkach na edukację, program Lepszy Start, rozwój mieszkalnictwa, szkolenie zawodowe, badania w dziedzinie medycyny i bezpieczeństwo wewnętrzne.

Pomoc dla weteranów: Około 64 proc. z ponad siedmiu tysięcy amerykańskich żołnierzy, którzy zostali ranni w Iraku, nie było w stanie powrócić do służby wojskowej. Zwiększyła się liczba amputacji, ponieważ ulepszone kamizelki kuloodporne chronią tułów, a nie kończyny. Tak jak w poprzednich wojnach, jest prawdopodobne, że wielu żołnierzy nabawiło się dolegliwości, które pozostaną niewykryte przez wiele lat.

Urazy psychiczne: Pismo fachowe "The New England Journal of Medicine" poinformowało w czerwcu br., że co szósty żołnierz powracający z Iraku wykazuje oznaki zaburzeń pourazowych, głębokiej depresji lub poważnych lęków.

IRAK
Giną głównie cywile
Zabici i ranni wśród Irakijczyków: Do 22 września br. w wyniku amerykańskiej inwazji i późniejszej okupacji zginęło od 12 800 do 14 800 irackich osób cywilnych, a około 40 tys. zostało rannych. W trakcie głównych operacji bojowych zginęło od 4895 do 6370 irackich żołnierzy i bojowników.

Kraj bezprawia
Wzrost przestępczości: Liczba gwałtów i porwań wzrosła w zastraszającym tempie od marca 2003 r., przez co wiele irackich dzieci przestało uczęszczać do szkół, a kobiety nie pojawiają się nocą na ulicach. Liczba ludzi, którzy zginęli gwałtowną śmiercią, także dramatycznie wzrosła: w roku 2002 wynosiła 14 osób miesięcznie, w roku 2003 zaś 357.

Skutki psychologiczne: Warunki okupacji niegwarantujące najbardziej elementarnego bezpieczeństwa wywierają katastrofalny wpływ na społeczeństwo Iraku. Według sondażu przeprowadzonego przez irackie Centrum Badań i Studiów Strategicznych w czerwcu br., 80 proc. Irakijczyków uważa, że siły koalicyjne powinny opuścić Irak natychmiast bądź zaraz po wyborach.

Nasilenie irackiego ruchu oporu: Ponieważ amerykańska okupacja wojskowa trwa nadal, przekazanie władzy nie zyskało poparcia Irakijczyków ani nie zmniejszyło irackiego oporu. Według szacunków Pentagonu liczba powstańców wzrosła czterokrotnie (z 5 tys. do 20 tys.) między listopadem 2003 r. a początkiem września 2004 roku. Zastępca dowódcy wojsk koalicyjnych w Iraku, brytyjski generał Andrew Graham, stwierdził w wywiadzie dla magazynu "Time" na początku września br., że szacunkową liczbę 20 tys. uważa za zaniżoną. On sam ocenia, że w Iraku działa od 40 do 50 tys. bojowników. Wzrost ten okaże się jeszcze bardziej dramatyczny, jeśli weźmiemy pod uwagę, jak podaje Brookings Institution, iż między majem 2003 r. a sierpniem 2004 r. zdołano pojmać lub zabić aż 24 tys. członków irackiego ruchu oporu.

Wymiar biedy
Bezrobocie: Odsetek bezrobotnych wśród Irakijczyków podwoił się, wzrastając z 30 proc. (przed wojną) do poziomu 60 proc. (latem 2003 r.). Wprawdzie administracja Busha twierdzi teraz, że bezrobocie spadło, ale Amerykanie zatrudniają przy odbudowie kraju jedynie 120 tys. Irakijczyków (na siedem milionów zdolnych do pracy).

Korupcja: Przeważającą część prac nad odbudową Iraku zlecono firmom amerykańskim, nie zaś doświadczonym przedsiębiorstwom irackim. Przeciwko głównemu wykonawcy korporacji Halliburton prowadzone jest obecnie śledztwo w sprawie 160 min dol. za posiłki, których żołnierze nigdy nie dostali oraz w sprawie przekroczenia kosztów dostawy paliwa o ii min dolarów. Pracownicy Halliburtona wzięli sześć milionów dolarów łapówki od podwykonawców. Mówi się też o gigantycznym marnotrawstwie tej firmy, m.in. o ciężarówkach za łączną sumę 85 tys. dol. porzucanych tylko dlatego, że złapały gumę.

Niesprawne instalacje naftowe: Walki z siłami okupacyjnymi nie pozwalają Irakowi bogacić się na sprzedaży głównego surowca tego kraju, czyli ropy. Od czerwca 2003 r. przeprowadzono 118 ataków na naftową infrastrukturę Iraku. Do września br. wydobycie nadal nie osiągnęło poziomu sprzed wojny. Gwałtowne ataki w sierpniu br. spowodowały spadek eksportu ropy do poziomu nienotowanego od 10 miesięcy.

Zapaść socjalna
Rozbite szpitale: Po ponad 10 latach stosowania wobec Iraku drakońskich sankcji system opieki zdrowotnej w tym kraju ucierpiał dodatkowo w wyniku wojny i powojennych grabieży. Irackie szpitale nadal borykają się z niedoborem niezbędnych materiałów i przytłaczającą liczbą pacjentów.

Zrujnowane szkoły: UNICEF ocenia, że podczas konfliktu irackiego zniszczeniu uległo ponad 200 szkół, a tysiące innych zostało splądrowanych w okresie chaosu, jaki nastał tuż po obaleniu Sadda-ma Husajna. Departament Stanu stwierdził 15 września br., że "nadal istnieją poważne trudności z zapewnieniem bezpieczeństwa niezbędnego dla odbudowy szkół oraz dystrybucji wyposażenia, podręczników i żywności.

Zniszczone środowisko naturalne: Atak sił koalicyjnych pod wodzą USA uszkodził system wodociągów i kanalizacji, a także naruszył kruchy ekosystem pustynny w Iraku. Konsekwencją inwazji są także pożary szybów naftowych, którym towarzyszą kłęby czarnego dymu. Należy wspomnieć także o składach niezdetonowanego wyposażenia wojskowego, które nadal stanowi zagrożenie dla Irakijczyków i środowiska naturalnego. Ofiarą min i pozostałej po wojnie amunicji pada miesięcznie około 20 osób.

Utracona suwerenność
Mimo oficjalnego transferu suwerenności, czyli przekazania władzy Irakijczykom, kraj nadal okupowany jest przez wojska Stanów Zjednoczonych i państw koalicyjnych, a jego niezależność - zarówno ekonomiczna jak i polityczna - jest bardzo ograniczona. Rząd tymczasowy nie ma prawa anulowania dekretów (jest ich niemal 100) byłego administratora cywilnego Paula Bremera, które pozwalają na prywatyzację państwowych przedsiębiorstw i zakazują preferencyjnego traktowania irackich firm przy odbudowie kraju.

ŚWIAT
Zapomniany Sudan
Wprawdzie przeważającą część wojskowego i cywilnego personelu w Iraku stanowią Amerykanie, to jednak wojska innych koalicjantów również poniosły straty (135 żołnierzy). Poza tym Irak odwrócił uwagę świata od krwawych konfliktów w takich krajach jak Sudan, pozbawiając je międzynarodowej pomocy.

Pogwałcone konwencje
Jednostronna decyzja USA o rozpoczęciu wojny przeciwko Irakowi pogwałciła Kartę Narodów Zjednoczonych, stwarzając niebezpieczny precedens dla innych krajów, które odtąd mogą chwytać się każdego pretekstu, by reagować prewencyjnym użyciem siły na rozmaite zagrożenia - rzeczywiste bądź urojone. Wojska USA pogwałciły też konwencję genewską, sprawiając, że w przyszłości również inne kraje mogą zignorować jej postanowienia w kwestii traktowania ludności cywilnej oraz jeńców.

Cios w ONZ
Na każdym kroku administracja Busha poddawała w wątpliwość prawomocność i wiarygodność ONZ, obniżając zdolność tej instytucji do pełnienia w przyszłości funkcji głównego instrumentu w dziedzinie globalnego rozbrojenia i rozwiązywania konfliktów.
Wysiłki administracji Busha zmierzające do zaakceptowania irackiego rządu, jak wiadomo niewyłonionego w wyniku wyborów, lecz faktycznie ustanowionego przez siły okupacyjne, podważają całą koncepcję suwerenności narodowej leżącą u podstaw Karty Narodów Zjednoczonych.To właśnie miał na myśli sekretarz generalny Kofi Annan, który w swoim oświadczeniu z września 2004 r. o nielegalności wojny w Iraku powołał się na Kartę Narodów Zjednoczonych.

Wymuszone koalicje
Wobec sprzeciwu ze strony członków Rady Bezpieczeństwa NZ rząd USA starał się stworzyć wrażenie, że wojna cieszy się poparciem międzynarodowym. Wywierał więc naciski na inne rządy, by dołączyły do tak zwanej koalicji chętnych. W ten sposób USA nie tylko zignorowały autorytet ONZ, lecz także naruszyły demokrację w wielu krajach sojuszniczych, w których sprzeciw wobec wojny wyrażało w wielu wypadkach aż 90 proc. ludności.
W dniu 18 marca 2003 r. koalicja pod przewodem USA składała się z 30 krajów, a w początkowej fazie wojny nawet się rozrosła. Potem jednak osiem krajów wycofało swoje wojska, a Kostaryka zażądała, by skreślono ją z listy koalicjantów. Na początku wojny kraje wchodzące w skład koalicji reprezentowały 19,1 proc. ludności świata, natomiast obecnie tylko 13,6 procent.

Miliard dolarów miesięcznie
Suma 151,1 mld dol. wydana przez rząd amerykański na wojnę mogła zmniejszyć o połowę głód na świecie, a także na dwa lata zaspokoić zapotrzebowanie krajów rozwijających się na leki przeciwko AIDS. szczepionki i czystą wodę Przyczyniając się do wzrostu cen ropy naftowej, wojna sprawiła, że pojawiły się obawy przed nawrotem stagflacji z lat 70. Główne linie lotnicze świata przewidują, że ich koszty działalności mogą wzrosnąć o miliard dolarów miesięcznie (lub więcej).

Mobilizacja terrorystów
Wojna prowadzona pod przewodem USA i okupacja Iraku pobudziły do działania międzynarodowe organizacje terrorystyczne, narażając ludzkość na stale rosnące ryzyko ataków.Doroczny raport Departamentu Stanu poświęcony międzynarodowemu terroryzmowi stwierdza, że w 2003 roku liczba incydentów związanych z terroryzmem uznanych za poważne była najwyższa od czasu, kiedy zaczęto prowadzić tę statystykę.

Złamane prawa
Memorandum Departamentu Sprawiedliwości zapewniające Biały Dom o legalności tortur stanowi jaskrawe pogwałcenie międzynarodowej konwencji w sprawie zakazu tortur, której Stany Zjednoczone są sygnatariuszem.
Dokument ten, wraz nagłośnioną sprawą znęcania się nad irackimi więźniami przez wojsko i wywiad USA, daje pozostałym krajom przyzwolenie na znęcanie się nad więźniami.

Foreign Policy in Focus, 2004

RAPORT CIA: IRAK NIE MIAŁ BRONI MASOWEGO RAŻENIA

Saddam Hussain zniszczył ostatnie zapasy broni masowego rażenia (WMD) ponad dekadę temu, i nie miał możliwości odbudowy tego arsenału do czasu inwazji na Irak - takie wnioski zawarto w opublikowanym wczoraj obszernym amerykańskim raporcie podsumowującym 15-miesięczne intensywne poszukiwania irackiej WMD prowadzone przez 1200 inspektorów CIA z tzw. Iraq Survey Group (ISG). W raporcie stwierdzono, że Saddam miał ambicje ponownego uruchomienia programu nuklearnego i chemicznego po zniesieniu sankcji wobec tego kraju. Konkretnych planów zbrojeniowych jednak nie opracowano, a tym bardziej nie rozpoczęto ich wdrażania. Saddam nie wydał również żadnych ustnych poleceń dotyczących rozwoju WMD. W jego otoczeniu, poza nim samym, nie było żadnej grupy mającej zajmować się planami dotyczącymi WMD. Głównymi materiałami dowodowymi potwierdzającymi intencje Hussajna są własne szyfrowane uwagi i notatki dyktatora, sposób ich odczytania przez jego doradców oraz ich zeznania.

Wnioski z raportu ISG przedstawione wczoraj w Kongresie, mogą poważnie zaszkodzić szansom G.W.Busha na reelekcję, gdyż podważają tezy, które głosił zarówno przed napaścią na Irak jak i w trakcie kampanii wyborczej. Jeszcze kilkanaście dni temu prezydent upierał się, że chociaż Irak nie miał żadnych arsenałów WMD w czasie wojny, stanowił "rosnące zagrożenie", któremu należało się przeciwstawić. ISG stwierdziło natomiast ponad wszelka wątpliwość, ze zagrożenie ze strony Saddama po wojnie w Zatoce z upływem lat coraz bardziej malało.

Raport jest podsumowaniem prac inspektorów, nie jest jednak jeszcze traktowany jako końcowy - prace nad tłumaczeniem zdobytych przez Amerykanów dokumentów nadal trwają - przekłada je grupa 900 lingwistów. Szef ISG, Charles Gulfer nie spodziewa się jednak aby ich ukończenie mogło zmienić wyniki dochodzenia i aby jakiekolwiek znaczące pod względem militarnym zapasy WMD mogły nadal być ukryte w Iraku.

ISG nie znalazło również w Iraku potwierdzenia, że po 1996 r. Saddam miał plan rozwoju nowej broni biologicznej, ani też że prowadził badania nad taką bronią dla celów wojskowych. Z zgromadzonych danych wynika, ze na szczeblu prezydenckim można było mówić o absolutnym braku zainteresowania i jakiejkolwiek dyskusji nad takim programem.

Co do programu nuklearnego, Irak był znacznie dalej od celu w r. 2003 niż w 1991. Inspektorom udało się znależć dowody jedynie na to, że Saddam był skłonny wznowić zbrojenia po ewentualnym zniesieniu sankcji przez ONZ. Pochodzą one jednak z ustnych zeznań - między innymi samego dyktatora i nie mają potwierdzenia na papierze. Saddam postrzegał rozwój WMD jako przeciwwagę dla irańskiego programu zbrojeniowego i przeciwstawienie się zagrożeniu ze strony tego kraju. Wierzył również, że zgromadzenie takiej broni po zniesieniu embarga mogłoby skutecznie powstrzymać amerykańską inwazję.

Charles Gulfer utrzymuje, że międzynarodowe embargo nałożone na Irak pozwoliło skutecznie rozbroić ten kraj w ciągu 12 lat między pierwszą i drugą wojną w Zatoce. Przyznaje, ze na dłuższą metę sankcje nie powstrzymałyby planów Saddama, gdyż jego reżim poczynił duże postępy w ich obchodzeniu, jednocześnie przyznaje jednak że ich zacieśnienie pod koniec 2001 r. ograniczyło poważnie możliwości Hussajna i nie stanowił on w tym czasie dla USA żadnego zagrożenia.

W odrębnym raporcie CIA, którego wnioski opublikowano w amerykańskiej prasie w zeszłym tygodniu, stwierdzono brak powiązań między Bagdadem i al.-Kaidą. Nie znaleziono dowodów na to, ze Irak udzielał schronienia jordańskiemu terroryście Abu Musab al.-Zarqawiemu. Doniesienia te podważają roszczenia Busha od kilku lat przekonywującego opinię publiczną o takich powiązaniach.

Inspektorzy ONZ i Stanów Zjednoczonych pracowali w Iraku 2 lata - od listopada 2002 r. do września 2004. Przeszukali ponad 1700 lokalizacji. Koszty inspekcji wyniosły ponad miliard dolarów.

The Guardian (za Indymedia 07.10.2004 r.)

DLACZEGO ICH NIENAWIDZĄ

Nowych dowodów na to, dlaczego "siły stabilizacyjne" są tak mało popularne wśród Irakijczyków dostarcza najnowszy raport irackich władz.

Z danych zebranych przez Irackie Ministerstwo Zdrowia wynika, że wojska amerykańskie zabijają znacznie więcej cywilów niż powstańcy. Wg. opublikowanego niedawno ministerialnego raportu, dwukrotnie więcej Irakijczykow umiera w wyniku działań amerykańskiej armii niż na skutek akcji rebeliantów. Między 5 kwietnia a 19 września ministerstwo zidentyfikowało 3487 zabitych i 13,720 rannych. Wśród zmarłych, 328 stanowią dzieci poniżej 12 roku życia. Badając bliżej przyczyny zgonów z ostatnich trzech miesięcy - między 10 czerwca a 10 września, urzędnicy odkryli, że 2/3 ofiar zostało zabitych przez Amerykanów i ich sojuszników a 1/3 w wyniku ataków powstańców.

Ministerstwo zastrzega, ze całkowita liczba ofiar śmiertelnych może być wyższa, gdyż w raporcie uwzględniono jedynie potwierdzone zgony i ludzi przywiezionych do szpitali. Wielu ciał nie wydobywa się z ruin po bombardowaniach, wiele rodzin chowa swoich zmarłych nie informując o tym władz.

Poproszony o skomentowanie tak ogromnych strat wśród ludności cywilnej rzecznik armii amerykańskiej Steve Boylen stwierdził tylko, że "straty będą miały miejsce" i obarczył powstańców winą za wysoką liczbę zabitych dzieci i cywilów, w związku z tym, że prowadzą oni działania i szukają schronienia w dzielnicach mieszkalnych i domach. "Tak długo jak to robią, tak długo narażają mieszkańców na ryzyko. Będziemy ich ścigać". Nie wspomniał jednak o tym, że do "ścigania" rebeliantów wykorzystuje się półtonowe bomby, pociski rakietowe i czołgowe, które mają niewielka zdolność rozróżniania między bojownikami, cywilami i dziećmi.

Ponura statystyka dot. nagłych zgonów wśród Irakijczyków pokazuje, że znacznie większym zagrożeniem dla życia i zdrowia dla mieszkańców tego kraju jest amerykańskie wojsko niż powstańcy i może tłumaczyć, dlaczego Irakijczycy tak masowo pragną wycofania wojsk okupacyjnych. Pozwala też wyobrazić sobie, co może nastąpić, jeśli Bush wygra wybory i zacznie realizować swoje obietnice odbicia połowy Iraku, głównie miast, znajdującej się obecnie w rękach rebeliantów. Armia amerykańska, w trosce o życie swoich żołnierzy faworyzuje taktykę walki polegającą na ciężkich bombardowaniach i ostrzale altyleryjskim domniemanych miejsc pobytu "terrorystów", w czasie, gdy bohaterskie wojsko przebywa w dobrze strzeżonych bazach, narażone jedynie na sporadyczne ataki moździerzowe. Skutki tej taktyki są zabójcze dla ludności cywilnej.

Zbieranie informacji o stratach wśród cywilów nie leży w interesie Amerykanów. W grudniu 2003 r. Paul Bremer będąc jeszcze głową władz okupacyjnych zakazał Irackiemu Ministerstwu Zdrowia sporządzania statystyk ofiar. Działania takie wznowiono w kwietniu, jednak gromadzone informacje nie trafiają do amerykańskiej opinii publicznej. Irakijczycy wiedzą ze wojska "stabilizacyjne" zabijają, co tydzień kilkanaścioro dzieci, o raporcie Irackiego Ministerstwa Zdrowia milczą jednak gazety.

źródło: Dave Lindorff, "More evidence of why do they hate us: Our heroic baby killers" www.counterpunch.org (za Indymedia 29.09.2004 r.)

ARMIA ZBAWIENIA

Szerzymy demokrację tym samym sposobem, jakim europejscy odkrywcy obdarowali chrześcijaństwem Indian. Ale jacyż oni byli niewdzięczni! I jakże niewdzięczni są mieszkańcy Bagdadu!

Wielki brytyjski historyk Edward Gibbon (1737-1794) wyraził się kiedyś w następujący sposób o dotychczasowych dokonaniach ludzkości: "Historia to w rzeczywistości tylko ciut więcej niż rejestr wszystkich zbrodni, szaleństw i nieszczęść, jakie były dziełem człowieka". To samo można powiedzieć o porannym wydaniu "New York Timesa".
Cała wielka literatura tak naprawdę mówi o tym, jaki to niefart być człowiekiem: "Moby Dick", "Przygody Hucka Finna", "Iliada" i "Odyseja", "Szkarłatne godło odwagi", "Zbrodnia i kara", Biblia czy "Szarża lekkiej brygady".

Niezależnie od epoki, człowiek po prostu musiał dostosować się do czasów, w których żył. I zawsze natrafiał już na jakieś szalone, toczące się wokół gierki, która sprawiają, że zachowujesz się jak wariat, nawet jeśli na początku nie okazywałeś objawów niepoczytalności.

Niektóre z gierek, które toczyły się już na tym świecie, zanim ty się na nim znalazłeś, to była miłość i nienawiść, liberalizm i konserwatyzm, samochody i karty kredytowe, golf i koszykówka kobiet. Jeszcze bardziej niedorzeczna od golfa jest jednak współczesna amerykańska polityka, w której - dzięki telewizji i na jej użytek - możesz być przedstawicielem tylko dwóch gatunków człowieka: liberała albo konserwatysty.
No to na którą opcję się zdecydujesz? Czy nie stanowi to przypadkiem jakiejś życiowej mielizny, że możesz być tylko albo jednym, albo drugim? Jeśli nie jesteś ani tym, ani tym, równie dobrze mógłbyś być gumą do żucia. Jeżeli ktoś z was jeszcze nie podjął ostatecznej decyzji, postaram się ułatwić ten wybór. Jeśli chcesz zabrać mi całą broń palną, jaką posiadam, jesteś za mordowaniem płodów i aż piszczysz z radości, kiedy homoseksualiści biorą ślub, oraz stajesz po stronie biednych - jesteś liberałem. Jeśli jesteś przeciwko wszystkim tym perwersjom i za bogatymi - jesteś konserwatystą. Czyż nie jest to proste?

Mój rząd ruszył w batalię przeciwko narkotykom. Ale czy zdajecie sobie sprawę z tego, że dwie najbardziej nadużywane, wciągające i niszczące substancje są całkowicie legalne?

Jedną z nich jest oczywiście alkohol etylowy. Prezydent George W. Bush, jak sam przyznał, chodził zawiany przez większość czasu między 16 a 41 rokiem życia. Kiedy skończył 41 lat, objawił mu się Jezus i sprawił, że Bush porzucił butelkę, a jego nos utracił purpurową barwę. Inni pijacy widywali różowe słonie. A chcecie poznać moją opinię na temat tego, dlaczego Bush jest taki wkurwiony na Arabów? Bo wymyślili algebrę. To Arabowie wymyślili liczby, którymi my się posługujemy, również zero - symbol niczego, na który nikt przed nimi nie wpadł. Myślicie, że Arabowie są głupi? No to spróbujcie wykonać dzielenie wysokich liczb, korzystając z rzymskich cyfr.
Szerzymy demokrację, prawda? Tym samym sposobem, jakim europejscy odkrywcy obdarowali chrześcijaństwem Indian. Ale jacyż oni byli niewdzięczni! I jakże niewdzięczni są mieszkańcy Bagdadu!

Cóż, wódz i jego kohorty mają równie mało wspólnego z demokracją, co Europejczycy mieli z chrześcijaństwem. My, naród, nie mamy absolutnie żadnego wpływu na to, jaki następny ruch postanowią oni wykonać. Na wszelki wypadek, gdybyście nie zauważyli - już udało im się oczyścić skarbiec, przekazując jego zawartość kumplom na wojnie i facetom od obrony narodowej, zostawiając wasze i następne pokolenia z niewyobrażalnym długiem, za który przyjdzie wam zapłacić.

Nikt nawet nie pisnął, kiedy wam to robili, ponieważ udało im się wyłączyć wszystkie alarmy antywłamaniowe w konstytucji: Kongres, Senat, Sąd Najwyższy, FBI, wolną prasę (ta została zmilitaryzowana, a to oznacza, że wyrzekła się Pierwszej Poprawki), oraz nas - naród. A teraz opowiem wam, jak to było u mnie z używkami. Nie odważyłem się spróbować heroiny, kokainy czy LSD ze strachu, że mogą doprowadzić mnie nad krawędź. Raz zapaliłem jointa z Jerrym Garcią, tylko dla towarzystwa.

Nie zauważyłem u siebie najmniejszego efektu, więc nigdy tego nie powtórzyłem. I dzięki Bogu, czy czemukolwiek innemu, nie jestem uzależniony od alkoholu. Piję od czasu do czasu kilka drinków i na pewno zrobię to też dziś wieczorem. Ale dwa to mój limit. Nie ma problemu.

No, oczywiście mam prawie stale w ustach papierosa. Wciąż mam nadzieję, że kiedyś mnie on zabije. Ogień po jednej stronie - głupek po drugiej... Ale powiem wam jedno: raz doznałem takiego odlotu, jakiego nie może dać ani hera, ani kokaina. To było wtedy, gdy dostałem prawo jazdy. Ten mój pierwszy samochód napędzany był przez najbardziej rozpowszechniony i uzależniający ze wszystkich narkotyków: paliwo kopalne. Nie minie dużo czasu, gdy go po prostu zabraknie. Wszyscy jesteśmy uzależnieni od paliw kopalnych, a niebawem czeka nas odwyk. I jak tylu innych narkomanów, nasi przywódcy dokonują teraz zbrodni tylko po to, żeby wyszarpać ile jeszcze się da tej substancji, od której są uzależnieni.

KURT VONNEGUT "In These Times", 12.05.2004 za tyg. Forum
Kurt Vonnegut [ur. w 1922 roku], wybitny prozaik amerykański, z wykształcenia biochemik. Autor głośnych powieści, m.in.: "Kocia kołyska", "Rzeźnia numer pięć", "Śniadanie mistrzów".

ROZWALMY TEN WEHIKUŁ

George W. Bush uczynił to, co nie udało się największym mędrcom: wystawił na widok publiczny dźwignie, śruby i zapadki apokaliptycznego mechanizmu amerykańskiego imperium - uważa słynna indyjska pisarka Arundhati Roy.

Na stalowych kadłubach rakiet młodociani amerykańscy żołnierze wypisywali kolorowe hasła: "Dla Saddama, od paczki Grubego". Walił się w gruzy budynek, wylatywał w powietrze bazar, dom, ginęła dziewczyna kochająca swojego chłopaka, dziecko, które chciało tylko pograć kulkami starszego brata.

21 marca, w dzień po rozpoczęciu nielegalnej inwazji na Irak, korespondent CNN rozmawiał z amerykańskim żołnierzem. - Chcę się tam dostać i urobić po łokcie - mówił szeregowy AJ. - Chcę się zemścić za 11 września.

Oddajmy honor dziennikarzowi: chociaż należał do tych "zaszeregowanych" w jednostce wojskowej, nieśmiało zwrócił uwagę, iż nie ma solidnych dowodów na to, że władze Iraku miały związek z tamtymi zamachami. Szeregowiec AJ rozdziawił usta: Hmmm... no tak, to są sprawy, którymi zajmują się ci tam, na górze.

Nie sądzę, by amerykańscy i brytyjscy żołnierze walczący na froncie zdawali sobie sprawę z politycznego i finansowego poparcia, jakiego ich rządy udzielały Saddamowi Husajnowi w czasach jego najgorszych zbrodni.

Najpierw przetrącę ci nogi
Ale dlaczego właściwie biedny szeregowy AJ i jego koledzy mają sobie zaprzątać głowę takimi drobiazgami? To już się nie liczy. Liczą się setki tysięcy ludzi, masa czołgów, okrętów, śmigłowców, bomb, masek gazowych, wysokokalorycznych porcji żywnościowych, całe samoloty papieru toaletowego, środków na insekty, witamin i wody mineralnej. Zdumiewająca operacja logistyczna związana z wojną stworzyła swój własny, osobny świat.

Po skorzystaniu z usług ONZ-owskiej dyplomacji (sankcje i inspekcje) aby rzucić Irak na kolana, wygłodzić jego ludność, zabić pół miliona dzieci, nadwyrężyć infrastrukturę i zniszczyć większość irackiego uzbrojenia, tak zwana Koalicja Chętnych (szerzej znana jako Koalicja Zastraszonych i Przekupionych) najechała ten kraj. To akt niezrównanego w dziejach tchórzostwa. Operacja Iracka Wolność? Bynajmniej. Bardziej pasuje formuła: "Pościgajmy się, ale najpierw przetrącę ci nogi".

Stając naprzeciw najlepiej wyposażonych i najbogatszych sił zbrojnych, jakie kiedykolwiek widział świat, Irak wykazywał zadziwiającą odwagę. Opór Irakijczyków natychmiast został okrzyknięty przez tandem Bush-Blair jako "podstępny i tchórzliwy". (Cóż, podstęp to taka nasza stara tradycja. Kiedy nas najeżdżają i kolonizują, odzierają z resztek godności, uciekamy się do chytrego oportunizmu).

Kiedy Saddam Husajn przemówił do Irakijczyków w telewizji, po fiasku najbardziej skomplikowanej próby zabójstwa w historii ("Operacja Ścięcie Głowy"), brytyjski sekretarz obrony Geoff Hoon kpił z irackiego prezydenta, że nie ma dość odwagi, by przestać się ukrywać i dać się zabić; nazwał go tchórzem chowającym się po schronach. Potem zalała nas fala sojuszniczych spekulacji: czy to prawdziwy Saddam, czy też jego sobowtór? A może to Osama po wizycie u golibrody? Czy to była nagrana wcześniej taśma? A może czarna magia?

W Bagdadzie przez pomyłkę wyleciał w powietrze cały bazar, zginęli cywile. Rzecznik armii amerykańskiej dał wówczas do zrozumienia, że to Irakijczycy sami się bombardują. - Mają przestarzałe uzbrojenie. Ich rakiety tracą orientację - przekonywał. Jak to ma się jednak do oskarżeń, że Irak to członek "osi zła", stanowiący wielkie zagrożenie dla światowego pokoju?

Kiedy arabska stacja Al-Dżazira pokazuje ofiary cywilne, nazywa się to propagandowym graniem na emocjach, w celu rozjątrzenia niechęci do koalicjantów. Tak jakby Irakijczycy ginęli tylko po to, żeby stawiać sprzymierzonych w złym świetle. Natomiast zapierające dech w piersiach sekwencje lotniskowców, bombowców i rakiet samosterujących przecinających pustynny nieboskłon puszczane przez stacje anglosaskie budzą tylko skojarzenia z "groźnym pięknem" wojny.

Coraz częściej w naszej telewizji irackich żołnierzy określa się terminem "milicje" czy "oddziały paramilitarne" (czytaj: zbrojna hołota). Korespondent BBC śmiało uznał ich nawet za "półterrorystów". Iracka obrona to najczęściej "ogniska oporu", a strategia sprowadza się do stosowania podstępnych chwytów. Koalicjanci uważają zapewne, że jedyną moralną rzeczą jaką mogłaby zrobić armia Iraku, to wyjść na pustynię i dać się zbombardować przez B52. Każdy inny krok to szwindel.

Lukratywna "odbudowa"
W Basrze półtora miliona ludzi, z czego 40 proc. to dzieci, tkwiło bez czystej wody i z topniejącymi zapasami żywności. Wszyscy czekali na mityczne szyickie "powstanie", na radosne tłumy wylewające się z miasta, obsypujące kwiatami "wyzwoleńcze" wojska. No i gdzie te tłumy? Nie wiedzą, że stacje telewizyjne mają bardzo napięte ramówki?
Nikogo nie powinno to jednak zaskakiwać. To stara taktyka. Amerykanie wprawili się w niej wiele lat temu. Przypomnijmy sobie choćby ten umiarkowany scenariusz, opublikowany podczas wojny wietnamskiej przez Johna McNaughtona w Pentagon Papers: "Uderzenia na ludność cywilną nie tylko mogą wywołać niepożądaną falę protestów, ale zwiększą ryzyko wciągnięcia do wojny Chin i ZSRR. Wielce obiecujące może być za to niszczenie śluz i zapór. Nie powoduje ono bezpośrednio ofiar wśród ludności przez zatopienie, jednak w wyniku zalania pól ryżowych prowadzi po pewnym czasie do powszechnego głodu - chyba że pojawią się dostawy żywności z zewnątrz. Możemy je wykorzystać jako kartę przetargową przy stole rokowań". Do dziś niewiele się zmieniło. Metoda awansowała do rangi doktryny. Nazywają ją doktryną "zdobywania serc i umysłów".

No i jeszcze ta gadka o ponownym wciągnięciu ONZ do całej sprawy. Ale stara oenzetowska dziewka już nie ma tego wzięcia co kiedyś. Zdegradowano ją, choć zachowała wysoką pensję. Teraz ma być światowym cieciem. Filipińską sprzątaczką, żoną ściągniętą w ciemno z Tajlandii, młodą niańką z Jamajki. Ma sprzątać cudze odchody. Można sobie na niej używać do woli.

Pomimo całego płaszczenia się i skamlenia Blaira, Bush dał jasno do zrozumienia, że ONZ nie odegra samodzielnej roli w zarządzaniu powojennym Irakiem. To USA będą decydować, kto dostanie tłuste kontrakty na "odbudowę" tego kraju.
W telewizyjnych programach ekonomicznych słyszymy, że kontrakty te mogą stanowić pozytywny impuls dla całej gospodarki światowej. To zabawne, jak często z rozmysłem i z powodzeniem miesza się interesy amerykańskich korporacji z interesami światowej gospodarki. Amerykanie będą musieli i tak zapłacić rachunki za tę wojnę, ale firmy naftowe, producenci i handlarze broni oraz korporacje zaangażowane w "odbudowę" na niej zarobią.

Tony Blair zapewnia nas, że operacja Iracka Wolność ma na celu oddanie zasobów ropy w ręce Irakijczyków. To znaczy oddanie jej za pośrednictwem ponadnarodowych korporacji takich jak Shell, Chevron, Halliburton. A może coś nam się pomyliło? Może Halliburton jest w istocie firmą iracką? Może wiceprezydent Dick Cheney (niegdyś dyrektor w Halliburtonie) to tak naprawdę ukrywający swoją prawdziwą tożsamość Irakijczyk?

W miarę jak pogłębia się rozdźwięk między Europą a Ameryką, coraz więcej wskazuje na to, że wchodzimy w nową erę gospodarczych bojkotów. CNN pokazała Amerykanów wylewających francuskie wino do rynsztoka, wrzeszczących przy tym: Nie chcemy waszego śmierdzącego wina! Sęk w tym, że jeśli tak dalej pójdzie, to najbardziej ucierpią na tym Amerykanie. Ich ojczyzna może być, owszem, skutecznie chroniona przez patrole przybrzeżne i broń jądrową, ale ich gospodarka rozciąga się na cały glob.

Internet już kipi od apeli, by bojkotować amerykańskie i brytyjskie produkty. Oprócz zwyczajowych celów, takich jak Coca-Cola, Pepsi i McDonald's, na "czarnej liście" znalazły się także amerykańskie instytucje finansowe: Arthur Andersen, Merrill Lynch, American Express, a także firmy: Bechtel, General Electric, Reebok czy Nike.

Silniejsi od Busha
Stało się jasne, że w wojnie z terroryzmem nie chodzi o sam terroryzm, a w wojnie z Irakiem nie chodzi tylko o ropę. U źródeł tych konfliktów leży autodestrukcyjny pęd pewnego supermocarstwa do supremacji, do globalnego panowania. Zdaniem niektórych krytyków społeczeństwa Argentyny i Iraku są dziesiątkowane w ramach tego samego procesu, odmienna jest tylko broń, jaka została przeciwko nim użyta. W tym pierwszym kraju bronią jest Międzynarodowy Fundusz Walutowy. W tym drugim - rakiety.

W większości państw świata inwazję na Irak uważa się za wojnę o podłożu rasistowskim. Prawdziwe niebezpieczeństwo, jakie niesie taki konflikt, polega na tym, że rozbudza on rasizm u wszystkich zaangażowanych stron: u sprawców, ofiar, u widzów. Ustanawia ramy debaty, tworzy siatkę pojęciową dla specyficznego sposobu myślenia. Z dawnej kolebki światowych cywilizacji płynie obecnie wielka fala nienawiści wobec USA.
Jednak ci, którym tak łatwo przychodzi sięganie do kotła z rasistowskimi obelgami, powinni pamiętać o tysiącach obywateli amerykańskich i brytyjskich, protestujących kiedyś przeciwko gromadzeniu przez ich państwa arsenałów jądrowych. O tysiącach amerykańskich działaczy pokojowych, którzy zmusili swój rząd do wycofania się z Wietnamu. Powinni wziąć pod uwagę fakt, że najbardziej przenikliwe i szydercze słowa krytyki władz w Waszyngtonie i amerykańskiego sposobu życia wychodzą spod piór samych Amerykanów. Nikt też równie złośliwie i kpiarsko nie obśmiewa premiera Blaira jak media brytyjskie.

Jedna tylko instytucja jest obecnie potężniejsza od samego rządu Stanów Zjednoczonych: to amerykańskie społeczeństwo obywatelskie. Obywatele USA dźwigają na swoich barkach wielką odpowiedzialność. To nasi sojusznicy i przyjaciele.
Na koniec wreszcie trzeba dodać, że dyktatorzy w rodzaju Saddama Husajna oraz inni bliskowschodni despoci, a także ci z Azji Środkowej, Afryki i Ameryki Łacińśkiej - często wyniesieni do władzy i finansowani przez USA - zagrażają własnym narodom. Ale nie ma żadnego łatwego i czystego sposobu, żeby sobie z nimi poradzić, jak tylko przez wzmocnienie woli społeczeństwa obywatelskiego (a nie osłabienie, jak to się dzieje w przypadku Iraku).

Dajcie mi klucze
Bez względu na to co trąbi machina propagandowa, ci operetkowi dyktatorzy nie stanowią największego zagrożenia dla świata. Prawdziwą groźbą jest siła napędowa rozkręcająca do najwyższych obrotów polityczny i ekonomiczny wehikuł władz w Waszyngtonie, chwilowo pilotowany przez George'a W. Busha. Jest on pilotem niebezpiecznym, niemal samobójczym. Ale ten wehikuł pod jego sterami jest o wiele groźniejszy od samego człowieka.

Pomimo mrocznej atmosfery, jaka nas dziś spowija, chciałabym tu wygłosić ostrożne orędzie nadziei. W czasach wojny każdy życzy sobie, aby siłami wroga dowodził ktoś możliwie najsłabszy. Prezydent George W. Bush spełnia ten warunek. Każdy inny, przeciętnie inteligentny amerykański prezydent, postępowałby zapewne podobnie, ale byłby w stanie zaciemnić obraz swoich czynów i zmylić opozycję. Kto wie, może nawet przekonałby do siebie i swojej ekspedycji ONZ? Bezceremonialność Busha i jego bezczelna wiara, że może rządzić światem z pomocą oddziału pałkarzy, wywołała dokładnie odwrotny skutek. Udało mu się to, co przez dziesiątki lat na próżno próbowali uczynić pisarze, działacze i uczeni. Odsłonił pewne mechanizmy. Wystawił na widok publiczny dźwignie, śruby i zapadki apokaliptycznego aparatu amerykańskiego imperium.
Teraz, kiedy schemat działania przedostał się do publicznej wiadomości, można ten mechanizm rozebrać szybciej, niż przewidywali najwybitniejsi spece.

Dajcie mi tylko klucze.

Arundhati Roy

JAK WOJNA NISZCZY NASZYCH CHŁOPCÓW

GLOBALNY STAN WYJĄTKOWY
Anarchistyczna analiza wojny oraz zatrzymywania imigrantów po 11 września

POLSKA JAK JAJO WĘŻA